Komosa biała

U nas rośnie wszędzie. Do niedawna nie zdawałam sobie sprawy, że ten „chwast” to właśnie komosa.

W dzieciństwie często się nim bawiłam, zrywałam jej owoce do niby zupek, ciast itp. Komosa znana jest również jako lebioda. Większość gatunków komos była wykorzystywana jako pożywienie przez wiele ludów Eurazji i Ameryki. Wciąż jedzona jest w Japonii. Wszystkie gatunki komosy są jadalne.

Mają jadalne liście, młode nadają się do zjedzenia  na surowo, natomiast  starsze liście muszą być gotowane (raz lub dwa razy), a woda odlana, ponieważ starsze liście są lekko trujące, powodujące zaparcia

Młode liście także można wstępnie sparzyć; można robić z nich coś ala szpinak. Jadalne są również nasiona, będące wysokokalorycznym pokarmem, które można mielić na mąkę lub kaszę. Nasiona zawierają saponiny (podobnie jak fasola), więc powinny być przed użyciem namoczone przez noc, a potem dobrze przepłukane.

Kosmosa jest bardzo pożywną rośliną, obecnie uważana jest za chwast.

W lecznictwie komosa stosowana jest w przypadku nieprawidłowej przemiany materii, skutecznie reguluje procesy trawiennie. Wewnętrznie używana bywa w leczeniu zapalenia oskrzeli i kaszlu. Zewnętrznie stosuje się ją na rany.

 

Nagietek lekarski

Muszę zrobić listę roślin, które chcę posiać w tym roku. Na pewno znajdzie się wśród nich nagietek. Jest znaną rośliną stosowaną na stłuczenia, siniaki itp. Można z niej robić nalewki i maści. Dzisiaj więc wpis o nagietku 🙂

  • Jest to roślina jednoroczna siana wprost do gruntu.
  • Jej pędy mogą mieć od 25 do 75 cm.
  • Kwiaty nagietka są  pomarańczowe i żółte w rożnych odcieniach. Koszyczki kwiatowe mają średnicę  6-10 cm są różnej budowy Spotykane są odmiany nagietków o kwiatach chryzantemowych lub anemonowych, są też odmiany o kwiatach pojedynczych lub półpełnych.
  • Liście i łodygi nagietka  są jasnozielone, lepko, szorstko owłosione.
  • Kwitnie od lipca do października.
  • Nie ma specjalnych wymagań glebowych. Może rosnąć w każdej dostatecznie wilgotnej glebie. Potrzebuje jednak dużo słońca.
  • Aby nagietki dobrze kwitły przez cały okres wegetacji można  je zasilić w czasie kwitnienia nawozem mineralnym z przewagą fosforu oraz nawozem wapniowym.
  • Nagietki rozmnaża się z nasion wysiewanych wprost do gruntu partiami w terminie od końca marca do końca czerwca.
  • Zbyt gęste wschody poprzerywać.
  • Kwitnie najczęściej po 8-10 tygodniach od wysiewu.
  • Po pierwszym przekwitnięciu warto nagietki ściąć o 10 cm – po takim zabiegu znów obficie zakwitną.
  • Nagietki są rzadko atakowane przez szkodniki.

Niedoceniany czarny bez

Tak się dzisiaj zastanawiałam, czy polecałam Wam kiedyś bez czarny. Zarówno kwiaty i owoce są godne uwagi. Ja co roku robię syrop z kwiatów bzu.  Również suszę kwiatostany i w zimie mogę się cieszyć pięknym zapachem lata. Już sam aromat działa na mnie terapeutycznie. Zachęcam więc Wszystkich do zainteresowania się bzem.

 

Kwitnie od maja do czerwca, czasami do lipca. Owoce dojrzewają od końca sierpnia do października i utrzymują się na roślinie w postaci zwisających owocostanów.Rośnie w lasach i zaroślach.

Zbiór i suszenie: Kwiaty zbiera się w dzień słoneczny, gdy rozkwitną, lecz nie przekwitają. Nie należy zbierać brązowych kwiatów, one już się nie nadają na suszenie.  Kwiaty ścina się całymi baldachami. Najlepiej suszyć w miejscu przewiewnym i suchym, cienką warstwą.

Owoce najlepiej zbierać po deszczowym dniu, ale w słoneczny dzień, kiedy są w większości w pełni dojrzałe (mają kolor czarnofioletowy). Nie zbieramy niedojrzałych.

A co dobrego można w nim odnaleźć?

 

Kwiaty bzu zawierają dużo flawonoidów oraz kwasów fenolowych, a ponadto kwasy organiczne, sterole, olejki, garbniki, triterpeny, sole mineralne. Kwiaty mają właściwości napotne i przeciwgorączkowe. Działają moczopędnie, uszczelniają ściany naczyń włosowatych i poprawiają ich elastyczność. Ze względu na właściwości przeciwzapalne stosuje się je także do płukania chorego gardła i okładów przy zapaleniu spojówek.

Owoce czarnego bzu, zawierają  pektyny, garbniki, kwasy owocowe, witaminy – szczególnie dużo mają  C i prowitaminy A. Poza tym  znajdziemy w nich także wapń, potas, sód, glin i żelazo. Podobnie jak kwiaty mają właściwości napotne i moczopędne, ale również mają też działanie lekko przeczyszczające i przeciwbólowe. Należą do tzw. środków czyszczących krew, więc poleca się je jako lek odtruwający oraz pomagający usuwać z organizmu szkodliwe produkty przemiany materii jak również toksyny w chorobach reumatycznych i skórnych.

Owoce bzu mogą być  też stosowane w stanach zapalnych żołądka i jelit, ale również jako pomocniczy lek przeciwbólowy w nerwobólach i rwie kulszowej. Owoce są też podstawą mieszanek o działaniu przeciwzapalnym i napotnym, pomocnych zwłaszcza przy przeziębieniu i kaszlu.

Należy pamiętać o ważnej rzeczy, że we wszystkich częściach świeżej rośliny występuje sambunigryna i sambucyna, które dla ludzi w większych ilościach są trujące. Jednakże wyższa temperatura (gotowanie czy smażenie bez przykrycia) usuwa ich własności trujące. Najczęściej dochodzi do zatrucia w wyniku spożycia niedojrzałych owoców. Objawami zatrucia są: osłabienie, bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, przyspieszenie tętna i zaburzenia oddychania aż do duszności włącznie. Pierwsza pomoc polega na sprowokowaniu wymiotów i płukaniu żołądka. A następnie niezbędna jest pomoc lekarska.

 

Szczaw

Szczaw zwyczajny jest to gatunek rośliny z rodziny rdestowatych. Występuje w całej Europie i na większości obszaru Azji, w Afryce Północnej  i w Australii.

Rośnie na glebach kwaśnych, często w ogrodach, na łąkach i pastwiskach.

Łodygę ma wzniesioną, wysoką do 1 metra. Liście szczawiu są odziomkowe na ogonkach, strzałkowate, wydłużone.

Zawiera głównie; kwas szczawiowy, szczawiany, witaminę C i glikozydy.

Szczaw posadzony na ogródku wcale nie jest wymagający, trzeba go po prostu od czasu do czasu opielić i to wszystko. Pojawiające się pędy kwiatowe trzeba wyłamywać, bo kwitnienie bardzo osłabia roślinę. Toteż najlepiej do kwitnienia nie dopuszczać.

Liście nadają sie na zupę. Można je również zmielić w maszynce i zakonserwować w słoikach na zimę.

Korzeń szczawiu stosowany jest w zatruciach pokarmowych, biegunkach infekcyjnych, wzdęciach,jak również w niedokrwistości, utracie krwi.

W medycynie ludowej sproszkowanego korzenia używa się jako zasypki na powierzchniowe rany i owrzodzenia.

 



Surfinia

Dzisiaj kolejna letnia roślina balkonowa. Podobnie jak pelargonia i begonia jest jedną z najpopularniejszych roślin balkonowych.

Jest to roślina o zwisających pędach, dzięki temu pięknie prezentuje się w wiszących donicach. Cała jest lepko owłosiona i wydziela charakterystyczny dla siebie zapach. Łodyga u niektórych odmian osiąga długość do 2 m.

Surfinie idealnie przyozdabia ogródki przydomowe, tarasy, balkony. Nadaje się również  do ozdabiania mieszkań. Pięknie obficie kwitnie i jest odporna na niesprzyjające warunki atmosferyczne.

Nawet gdy trafi się duża ulewa jej kwiaty szybko się podnoszą.

  • Okres kwitnienia jest bardzo długi – od maja do pierwszych jesiennych przymrozków.
  • Najczęściej kupuje się gotowe sadzonki, wyhodowane przez ogrodników pod osłonami, gdyż rozmnażanie surfinii w warunkach domowych jest bardzo trudne.
  • Roślina wymaga żyznej, próchnicznej oraz przepuszczalnej ziemi o odczynie lekko kwaśnym.
  • Na dnie pojemników powinny być otwory, przez które wypłynie nadmiar wody.
  • Wymaga dużej ilości światła, gdyż wtedy bardzo szybko zakwita . Gdy jest mało światła kwitnienie znacznie się opóźnia.
  • Surfinię należy obficie podlewać co kilka dni, lub codziennie, a w czasie upałów nawet dwukrotnie w ciągu dnia.
  • Wymaga częstego nawożenia rozcieńczonymi nawozami wieloskładnikowymi.
  • Systematyczne usuwanie przekwitniętych kwiatów powoduje, że roślina ładniej wygląda i obficiej kwitnie

zdjęcie:Wikipedia

 

Pelargonia

Pelargonia jest idealną rośliną balkonową. Pięknie kwitnie przez całe lato, jesień, aż do pierwszych mrozów.

 

Pelargonia  rabatowa lubi pełne nasłonecznienie a bluszczolistna natomiast woli miejsca półcieniste.  Pelargonie pachnące od maja do października mogą przebywać na dworze a zimą tak jak pozostałe powinna mieć zapewnione jasne i chłodniejsze stanowisko ok. 8- 10 ºC.

Nie mają specjalnych wymagań,co do podłoża. Powinno  być ziemią kompostową z dodatkiem torfu oraz piasku. Dobrym rozwiązaniem jest również zastosowanie przy sadzeniu pelargonii warstwy keramzytu i agrowłókniny ułożonej pod warstwą ziemi. Sam keramzyt lub też drenaż stworzony ze żwiru, potłuczonych doniczek także wystarczy. W ten sposób zapewnimy roślinom stały zapas wody.

W okresie letnim, gdy temperatura jest  wysoka, pelargonię trzeba podlewać nawet dwa razy, rano i wieczorem. Najgorzej brak wody znoszą pelargonie rabatowe, a z kolei najlepiej bluszczolistne.

Nawozimy po  trzech tygodniach od posadzenia, najlepiej płynnymi nawozami

Pelargonie sadzimy nie za gęsto,  odległość między nimi nie powinna być mniejsza niż 25 cm.

Należy pamiętać aby  na bieżąco usuwać przekwitłe kwiaty, co pozwoli na wydłużenie okresu kwitnienia, nawet do przymrozków.

Mocniejsze cięcie można zastosować w lutym, w momencie przesadzania. Wtedy  przyciąć je do długości ok.7 cm, zapewniając  jasne oraz  chłodne stanowisko do zimowania. Należy wtedy podlewać rzadko i  niewiele. Gdy kwitnienie pelargonii się kończy, wówczas przechładzamy, wywołując w ten sposób drugie obfite kwitnienie.

Od lutego możemy również zacząć uszczykiwać  kwiaty. Listki które wyrastają na górze urywamy, dzięki teu nasza roślina będzie puszczać nowe pędy na boki. Wiosną warto wymienić ziemię.

Pelargonia wielokwiatową  trzyma się cały rok w domu, ale można w lecie trzymać ją na dworze ale wybierając stanowisko półcieniste.

 

 

Stokrotka afrykańska -Osteospermum

Jednoroczna roślina z rodziny astrowatych.  Przypomina bardzo dużą stokrotkę.  Nazwa wywodzi się od słowa osteon – kość.  Osteospermum lubi stanowiska słoneczne i zaciszne. Zamyka swoje kwiaty po zachodzie słońca oraz przy brzydkiej pogodzie.

Gleba powinna być przepuszczalna i lekka, dobrze gdy damy warstwę drenażu na przykład z keramzytu. Wówczas korzenie nie będą stały w wodzie i nie będą gniły. Stokrotka nie lubi gdy jej korzenie stoją w wodzie.

Roślinę tą należy podlewać regularnie, niezbyt obficie. Jeżeli stokrotkę chcemy posadzić w skrzynce czy donicy wówczas warto co tydzień zasilać ją nawozem do kwiatów kwitnących.

Oczywiście warto pamiętać o tym, aby zrywać czy wycinać przekwitnięte kwiaty, dzięki temu roślina bardziej się rozkrzewi i będzie obficiej kwitła.

Jak sama nazwa nawet wskazuje kwiatek ten jest odporny na silne nasłonecznienie. Kwiaty w pełnym słońcu pięknie się rozwijają.   Może się zdarzyć tak, że nagle podczas upałów Osteospermum przestanie kwitnąć, a może się stać tak dlatego, ze roślina ta najlepiej tworzy swoje pąki kwiatowe podczas chłodniejszych nocy. Nie oznacza to, że już w ogóle w danym roku nie będzie kwitła, najprawdopodobniej będzie, ale wtedy jak miną duże upały.

 

Ogród pięknie wygląda z tymi kwiatkami. Przepięknie kwitną, mają różne kolory. To duża ozdoba ogrodu. Warto uwzględnić ją w planie projekt ogrodu.

Begonia

Zaczął się czas kiedy ozdabiamy balkony, tarasy, roślinami. Często kupujemy pelargonie, surfinie, begonie. Ten wpis będzie dotyczył begonii, które bardzo lubię.

Begonia bulwiasta łac. Begonia tuberhybrida ang. Tuberous begonia

  • Jest to roślina bulwiasta,  zimująca w pomieszczeniach. Ma krótkie, mięsiste pędy mające wysokość od 15 do 30 cm.
  • Begonia ma duże kwiaty o średnicy 10-15 cm.Płatki kwiatów są mięsiste oraz atłasowe.W pełnym rozkwicie przypominają kwiaty róż. Kolory kwiatów begonii są zazwyczaj intensywne od ciemnopurpurowych,  aż do intensywnie zółtych. Piękne są również odmiany o koorach delikatniejszych – jasnożółte, białe, różowe,
  • Liście beginii bulwiastej są duże, sercowate, a na brzegach są ząbkowane.

 

  • Kwitnie Od czerwca do września włącznie.
  • Begonia jest  wrażliwa na niskie temperatury.Jej bulwy na  zimę  należy umieścić w suchym pomieszczeniu o temp. od 2 do 10 st.C, w skrzynkach przysypane torfem.Niestety begonie bulwiaste są podatne na ataki róznych chorób i szkodników np. wciornastków czy mszyc.
  • Bulwy można wysadzać do doniczek już w lutym bądź w marcu i trzyma się je w temperaturze około 18 st.C, w widnym pomieszczeniu. Głębokość sadzenia bulw – 5 -8 cm.
  • Do gruntu można wysadzić je  w drugiej połowie maja.
  •  Ważne jest też podlewanie begonii, ziemia powinna być stale wilgotna.
  • Begonia dobrze rośnie w ziemi żyznej, próchniczej oraz przepuszczalnej a jednocześnie stale wilgotnej.
    Dobrze rośnie w miejscach półcienistych bądź cienistych.

foto: zielonyogrodek .pl

Lubczyk ogrodowy

Pięknie mi wyrósł lubczyk. Jutro zrobię zdjęcie, bo dzisiaj już ciemno na dworze.

Do rosołku będzie jak znalazł.Co nieco informacji 🙂

Lubczyk ogrodowy należy do rodziny selerowatych ( w sumie liście kształtem przypominają nieco liście selera)

Pochodzi z Afganistanu i Iranu. Roślina wieloletnia. Osiąga wysokość do 1,5 metra. W Europie lubczyk ogrodowy jest znany również pod nazwa „Maggi”(jego liście naprawdę mają podobny zapach co ta przyprawa). Liście  są często używane jako przyprawa do potraw, szczególnie do zup. Kłącza oraz korzenie  tworzą lekarstwo.

Korzeń tej rośliny był sławnym ludowym lekarstwem dzięki jego właściwościom moczopędnym i wiatropędnym. Oprócz tych dwóch właściwości, lubczyk  uważano za środek w leczeniu kamieni nerkowych, żółtaczki, malarii, bólów gardła, zapalenia opłucnej. Korzeniem leczy się bóle żołądka, problemy z pęcherzem i nerkami, reumatyzm, skazę moczanową, menstruacyjne problemy oraz migrenowe bóle głowy.

Lubczyk ogrodowy był również głównym składnikiem w napojach miłosnych.Jest rozgrzewającym i odżywczym ziołem dla układu trawiennego oraz oddechowego.Leczy niestrawności, słaby apetyt, wzdęcia oraz gazy, kolkę, zapalenie oskrzeli. Zioło to posiada właściwości moczopędne oraz przeciwgrzybiczne

Uprawa:

Lubczyk ogrodowy preferuje stanowiska słoneczne, ale będzie także rósł w cieniu. Wymaga solidnego podlewania w czasie suszy (u mnie w ogrodzie ziemia jest ciągle mokra, bo obok ogrodu jest staw). Podczas siania nasiona lubczyka ogrodowego powinny być umieszczane na głębokość 6 mm. Lubczyk potrafi rozsiewać się samodzielnie. Jest wieloletnim ziołem żyjącym aż 8 lat. Co 3 lub 4 lata można go rozdzielać i przesadzać w nowe miejsce. Najlepszą na to porą jest wczesna wiosna lub późna jesień, kiedy roślina jest w stanie uśpienia.

Gloksynia

Kiedyś w zamierzchłych czasach miałam ten kwiatem w domu. Wtedy jeszcze nie byłam w ogóle świadoma, co to za odmiana. Ale chyba intuicyjnie dobrze się nią zajmowałam bo kwitła przepięknie. To był jedyny kwiatek do którego zdarzało mi się przemówić (może dzięki temu był taki ładny;))

Inaczej Syningia ogrodowa – jest to roślina ozdobna do wieloletniej uprawy doniczkowej. Ma piękne duże kwiaty w kształcie kielicha. Ja miałam akurat różowe i czerwone.  Liście wyginają się do dołu, pokryte są delikatnym meszkiem.

  • Kwiatek ten ubi stanowiska jasne lub najwyżej półcieniste. Ważne, aby nie narażać go na bezpośrednie słońce. Podłoże powinno być świeże i próchnicze.
  • W czasie kwitnienia należy go obficie podlewać  miękką, letnią wodą
  • Gdy przekwitnie zapewniamy jej suche warunki, aby przeszła w okres spoczynku.
  • Gdy liście uschną obcinamy je i przenosimy doniczkę do chłodnego miejsca i nie podlewamy do lutego ( tutaj muszę zaznaczyć, że ja obcinałam suche liście, natomiast nigdy nie wynosiłam kwiatka do chłodnego miejsca i jakoś się trzymał i co roku kwitł)
  • Gloksynia kwitnie wczesną wiosną.
  • Rośliny nie powinno się spryskiwać, jedynie podlewać.